استدلالی که مسئولیت اجتماعی را نوعی سرمایه گذاری بی خطر می داند، به کامل ترین و عامه فهم ترین وجه در نوشتاری از ادوارد بومن، استاد دانشگاه ام آی تی نمایان شد. او در مقاله ای با عنوان، مسئولیت اجتماعی سازمان ها و سزمایه گذاران ، این فرضیه را به پیش کشید که رفتار اجتماعی هر شرکت به سان”دست نامرئی تازه ای” در قیمت بازاری سهام آن تاثیر می گذارد.
بومن در این مقاله به دو “افسانه” حمله کرد. نخست این که، “مسئولیت اجتماعی سازمان ها به وظیفه اشرافی مدیران یا قوانین دولتی وابسته است” و دیگر اینکه مسئولیت اجتماعی سازمان ها در تضاد بنیادی با منافع سرمایه گذاران است. گاهی اوقات سازمان ها ناچار می شوند هزینه ی رفتارشان را که به لحاظ اجتماعی نامسئولانه دریافت شده است به طور مستقسم بپردازند؛ بومن مورد مربوط به شرکتی هلندی را نقل کرده است که اتحادیه های سراسر اروپا به دلیل اثرهای مختل کننده ی محلی تعطیل کردن یکی از کارخانه هایش با آن برخورد کردند.
در پشتیبانی از این دیدگاه، بومن چنین استدلال کرده است که بسیاری از سرمایه گذاران در بنگاه ها سازمان های بی بهره از احساس مسئولیت اجتماعی را سرمایه گذارانی می شناسد که بیشتر در معرض مخاطره اند؛ کلیساها، دانشگاه ها و نهاد های همانند آن ها و نیز سازمان های تعاونی سرمایه گذاری “پاکیزه” نیز با توجه نشان دادن به رفتار اجتماعی شرکتی، در بازار سهام سازمان هایشان تاثیر می گذارند. بومن و هیر دریافتند که سازمان هایی که نوشتارهایی درباره مسئولیت اجتماعی در آنها منتشر شده بود برتری عملکردی چشمگیر نسبت به سازمانهایی داشتند که چنین نوشتارهایی نداشتند (گروه نخست ۷/۱۴ درصد و گروه دوم ۲/۱۰ درصد بازده سرمایه در دوره ۵ ساله آخرشان داشتند که تفاوتی با سطح معنادار بودن ۲ درصد بود) و سازمانهایی که هیچ گاه سخنی از مسئولیت اجتماعی به میان نیاورده بودند ضعیف ترین عملکرد را نشان داده بودند.  نتیجه این که مسئولیت اجتماعی سودمند است؛اما نه چندان نیز نتیجه گیری دیگر شاید دقیق تر باشد؛ نه از مردم جدا بمانید و نه بیش از حد انتظار در رابطه با آنها کار کنید.به گفته خود بومن و هیر”میانگین به راستی گرانبهاست”

Leave Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

clear formSubmit